Ik neem u mee terug in de tijd, twee dagen na de aanstelling van Hitler als rijkskanselier, 1 februari 1933. Op de radio spreekt Dietrich Bonhoeffer, hij waarschuwt de Duitse bevolking dat ze de Fuhrer niet moeten verafgoden. Ook sprak hij Hitler aan over de beperktheid van zijn macht en dat leiders die zichzelf verafgoden met God spotten. In de jaren daarna kwam hij in verzet tegen het nationaalsocialisme dat steeds meer invloed kreeg in de Duitse kerk. Zo was hij betrokken bij het opstellen van een belijdenis waarin staat dat God trouw is aan zijn verbond met het Joodse volk en werd hij lid van de belijdende kerk. Hierdoor werd hij al in 1936 tot staatsvijand verklaard. 

Tijdens de oorlog is hij ook actief betrokken bij het verzet, hij geeft informatie aan de geallieerden, helpt joden om te vluchten naar Zwitserland en heeft geholpen bij een aanslag op Hitler. Deze aanslag mislukte, waarna hij in een schijnproces ter dood veroordeeld werd. Op 9 april 1945 is het vonnis voltooid. 

Terwijl dit allemaal gaande is, schreef hij ook nog een boek, samen met een aantal brieven bespreekt hij hierin christelijke ethiek. Hij handelt volgens een vorm van oorlogschristendom. Het zesde gebod (Gij zult niet moorden) mag overtreden worden. Ook bespreekt hij “goedkope genade”, dit staat voor vergeving van de daad, maar niet de persoon, in essentie is het een theologische vrijbrief om te doen wat je wilt. 

In de huidige tijd gebruiken rechtsextremistische Amerikanen zijn oorlogstheologie om de Capitoolbestorming goed te praten en te strijden voor het ongeboren leven, tegen de zedeloosheid, de LHBTI+- gender gekte, tegen alles en iedereen die de Amerikaanse samenleving van binnenuit bedreigt. Dit terwijl veel theologen en zelfs de nabestaanden van Bonhoeffer het er niet mee eens zijn dat zijn gedachtegoed zo wordt misbruikt.